عشق در دل ماند و یار از دست رفت دوستان! دستی، که کار از دست رفت ای عجب گر من رسم در کام دل! کی رسم؟ چون روزگار از دست رفت بخت و رای و زور و زر بودم، دریغ! کاندر این غم، هر چهار از دست رفت عشق و سودا و هوس در سر بماند صبر و آرام و قرار از دست رفت گر من از پای اندرآیم گو درآی بهتر از من صدهزار از دست رفت! بیم جان کاین بار خونم میخورد ور نه این دل چند بار از دست رفت مرکب سودا جهانیدن چه سود؟ چون زمام اختیار از دست رفت سعدیا! با یار عشق آسان بود عشق باز! اکنون که یار از دست رفت

خوب یادم هست دو سال پیش در چنین روزهایی، اوقاتی داشتم پر از اضطراب و استرس، بماند که ب چ علتی بود. اما الان وقتی بر میگردم و گذشته رو نگاه می کنم. با وجود اینکه هنوزم نمی فهمم چطور شد که اینطور شد اما احساس رضایت نسبی دارم. روزهایی رو پشت سر گذاشتم که لحظه به لحظه اش دنبال عقب نشینی بودم و می خواستم از اون شرایط فرار کنم. بار سنگین تعهدات و مسئولیتی که قبول کردم. اگر چه کمرم رو شکست اما ازم ادمی ساخت که به خودم افتخار می کنم . افتخار می کنم که در برابر ازار و اذیت اطرافیان و محیط تسلیم نشدم. افتخار می کنم که برای چیزی که می خواستم با تمام وجودم جنگیدم، و افت

هفته پیش از وزرات بهداشت زنگ زدند و دعوت کردند تا در جلسه مرتبط با بزرگترین پروژه ای که تا حالا اجرا کردم صحبت کنم.

با این که شوک نشدم اما برام جالب بود که بدون هیچ رانت, و درخواستی خود وزارت خونه ازم دعوت کرده.

نه خوشحالی کردم نه رویا پردازی, این تنها قسمتی از برنامه ی بلند پروازانه ای بود که 5 سال تمام روش کار کردم.

ادم هایی دور و برم هستن کلا دو دستن اونهایی که می گن ازدواج کن و اونهایی که می گن فعلا ازدواج نکن. اولی تیپ ادم های قدیمی و سنتی جامعه ی ایرانی ن و دومین گروه کسانی هستن که کما بیش از کارهام مطلعند و ازدواج رو عامل شکست در کارم می دونن.. البته نظر خودم به نظر گروه دوم نزدیک تره. تو این چند سال که برنامه بلند پروازانه ام روانجام می دادم و از هیچ به مختصر ثروت و موقعیتی رسیدم. کسی از نسوان رو ندیدم که حاضر باشه مثل خود من, برای رسیدن به هدفش زحمت بکشه, تحقیر بشه, عرق بریزه و تحمل داشته باشه. نتیجتا اگر الان موفقیتی دارم, یکی از عوامل اصلیش زندگی مجردیم بود .